มนุษย์เราเกิดมาเพื่อ "ใช้ชีวิต" และ "รอยคอยใครบางคน"

ใครบางคน...ที่มีความคิดสอดคล้องกับเราพอดิบพอดี
และ...ใครบางคน...ที่อยากมีลมหายใจ ไว้เพื่อยืนอยู่ข้างๆ เราตลอดไป

ฉันเคยได้ยินว่า... "ใครบ้างคน" นั้น หมายถึง "ครึ่งหนึ่งของชีวิต"
ที่ถ้าหากเราตามหาเจอ...ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราก็จะ "ไม่เงียบเหงา"
ที่ถ้าหากเราตามหาเจอ...ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราก็จะ "อบอุ่น" และ "ปลอดภัย"

ใช้ชีวิตและรอคอยใครบางคน ต่อไปด้วยรอยยิ้มเถอะนะ
อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีใคร...
เพราะเธอยังมี "ใครบางคน" ให้รอคอย
ทุกวันเราตื่นขึ้นมา คงต้องยอมรับกันว่า ต่างคนก็ต่างมีปัญหา หลายแบบหลายสไตล์ ร้อยคนก็ร้อยปัญหา หน้าดำคร่ำเครียดกันไป

หลายคนเมื่อเจอปัญหารุมเร้าเข้า หาทางออกไม่ได้ ก็เลย หนีปัญหา จนทำให้ปัญหาสะสมเป็นดินพอกหางหมูไปเรื่อยๆ ยิ่งหนี ปัญหาก็ยิ่งตามเค้าคนนั้นต่อไป...

หลายหนคนเราก็ต้องท้อ ท้อๆๆๆๆ คิดมาก ยิ่งคิดยิ่งเครียด ถ้าเป็นไปได้ ลองเลิกคิดเรื่องที่เป็นปัญหาสักพัก (ซึ่งคงจะยากนะ หากว่ากันตามตรง) หากเราได้มีเวลาพักสมองสักครู่ บางทีสิ่งที่เรามองข้ามไป หรือคิดไม่ถึงเพราะคิดไม่ออกในช่วงที่เกิดปัญหานั้น อาจจะคิดคำตอบที่จะหาทางออกในการแก้ไขปัญหาได้แบบไม่รู้ตัวก็เป็นได้

แต่ในสภาพความเป็นจริง มันทำยากกว่าที่คิด เราไม่ได้เจอแค่ปัญหาเดียว แต่จะมีอีกหลายร้อยแปดพันเก้าปัญหา ทั้งเรื่องงาน เรื่องรถ เรื่องครอบครัว เรื่องการเงิน เรื่องของญาติ เรื่องหนี้สิน เรื่องของเพื่อนๆ โอ๊ย อะไรกันหว่าเนี่ย... แค่เรื่องเดียวก็แทบมึนแล้ว นี่มันอะไรกันนักนาเนี่ย

บางท่านหาทางออกในการแก้ไขปัญหาไม่ได้ ก็หาทางที่จะหนีลูกเดียว ทั้งหนีไปจากสถานที่บางแห่งหรือหนีไปจากโลกนี้ไปเลย แต่หากได้มีเวลาหยุดคิดสักนิด จะพบว่า หากคุณหนีไป บุคคลรอบข้างคุณอาจจะกระทบกระเทือนและเกิดปัญหาจากการที่คุณไม่อยู่ก็เป็นไปได้ ลองคิดถึงคนรอบตัวคุณดูบ้าง

บางคนจึงต้องทนสู้ ทั้งๆที่ไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้ก็มี หลายคนที่มองเข้ามาก็จะวิพากษ์ไปต่างๆนานา ทำไมจึงใช้วิธีในการแก้ไขปัญหาที่ไม่ชาญฉลาดเอาเสียเลย น่าจะทำแบบนั้นน่าจะดีกว่า แต่หากคนเหล่านั้นตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นบ้าง ก็อาจจะดำเนินการแก้ไขปัญหาเช่นนั้นก็เป็นไปได้นะ

บางคนทนไม่ไหวจริงๆ ต้องหลั่งน้ำตาร้อง ไห้ออกมา ก็ร้องไห้ไปเถอะ ถ้าคุณอยากจะร้อง ไม่ต้องอายเลย เพราะน้ำตาไม่ใช่เครื่องหมายของความพ่ายแพ้ หรือความอ่อนแอ แต่อย่างใด แน่นอนชีวิตของคนๆหนึ่งก็ย่อมมีสักครั้งที่มันอ่อนแอ... ร้องไห้ไปเถิด ถ้าหากว่าคุณเก็บไว้ไม่ไหว ระบายมันออกมาบ้างเถอะนะ

ไม่ว่าจะเป็นยังไง คุณก็ทำดีที่สุดแล้ว แม้คนอื่นจะว่าอย่างไร ไม่สำคัญ ที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ใครไม่เห็นคุณค่าของคุณก็แล้วไป อย่าไปโทษตัวเองว่าผิด มันไม่แฟร์

ดูๆไปมันก็เป็นประโยคปลอบใจที่แสนจะธรรมดา อ่านไปแล้วก็งั้นๆแหละ แต่ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์ที่พูดไม่ได้ บอกไม่ถูก ประโยคปลอบใจที่แสนจะธรรมดาแบบนี้ จะกลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าขึ้นมาทันที

แต่ไม่ว่าคุณจะต้องแบกรับกับปัญหามากน้อยเพียงไร ขอให้อย่าหวั่นไหวมากนัก และขอฝากคำหนึ่งที่เชยๆว่า สู้หน่อย..ก็แล้วกัน
ฉันคนนึงละ ที่ไม่มีความรัก
ความรักเป็นอย่างไร ไม่รู้จักมันมานานมากแล้ว
ความรักเปรียบเสมือนเป็นคนแปลกหน้า
ที่ไม่เคยเจอกันมานานมาก จนแทบจะจำกันไม่ได้แล้ว

นานเหลือเกิน... ที่ความรักเดินจากไป
เดินไปไกล แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาหาฉันเลย
ฉันเหงา... แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ความรัก... มีขายไหม
มีขายที่ไหน... ใครช่วยบอกที

ตอนนี้เหมือนฉันกำลังตามหาความรัก
แล้วก็เหมือนว่าความรัก... กำลังเล่นซ่อนหากับฉันอยู่

ถ้าเหนื่อยกับการตามหา... ก็หยุดเถอะนะหัวใจ
หยุดวิ่งตาม... หยุดไขว่คว้า อยู่นิ่งๆ อยู่กับตัวเอง