เคยไหม...ที่จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกอ้างว้างจับใจ
หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้จะโทรหาใครดี
ไล่เรียงจากเบอร์แรกที่บันทึก หมุนวนไปจนเบอร์สุดท้าย
แล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม โดยไม่ได้โทรหาใคร

เคยไหม...ที่จู่ๆ ก็มีน้ำตาหยดใสๆ ไหลอาบแก้ม
อยากมีใครสักคนอยู่ข้างกาย แต่ก็มองไม่เห็นใครแม้สักคน
แม้แต่พ่อ แม่ พี่ น้อง ญาติ หรือนับยาวไกลไปถึงเพื่อนดีๆ สักคน
แล้วก็ต้องถอนใจ ทนอยู่กับความหว้าเหว่ต่อไป

เชื่อไหม...เมื่อเราปล่อยให้ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว
ยามใดที่ใจเราหมองเศร้า กายของเราก็จะไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
วันใดที่ใจรู้สึกอ่อนแอ กายก็จะยิ่งอ่อนแรง จนแทบลุกเดินไม่ไหว
แปลกดีไหมใจเล็กๆ แต่กลับมีอำนาจเหนือกาย

ลองดูไหม...ลองให้รางวัลแก่หัวใจ ปลุกใจให้เข้มแข็ง
ด้วยการบอกหัวใจว่า... “ฉันจะไม่ท้อแท้ ฉันจะไม่อ่อนแอ”
ฉันจะไม่ซ้ำเติมหัวใจที่บอบช้ำ ด้วยเรื่องราวอันแสนเศร้าที่ผ่านมา
แล้วหันมาสร้าง “แรงบันดาลใจ” ขึ้นใหม่ให้กับหัวใจ

แรงบันดาลใจ...ที่จะอยู่ เพื่อเป็นคนดีของสังคม
เพื่อจะทำให้โลกน่าอยู่ ด้วยการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
เมื่อใจเป็นสุข กายก็เข้มแข็ง โลกที่หมองเศร้าจะกลายเป็นความสดใส
วันที่ใจเข้มแข็ง เราก็จะมองเห็นโอกาสดีๆ มากมายสำหรับชีวิต

จุดอ่อนของฉันอยู่ที่หัวใจ
สิ่งที่ยังเหลือ
ทนอีกหน่อย
เตือนความจำ
พรุ่งนี้

สี่แพร่ง
ชัตเตอร์
รักแห่งสยาม

ที่นี่หมอชิต
ตีสิบ